Świątynia Pierwotnego Zła

Ja już długo czekam na dobre i rasowe RPG w rzucie izometrycznym. Pomijając Icewind Dale 2 (wspaniała gra), Siege of Avalon (super produkcja, ale o niej w przyszłym miesiącu) oraz Divine Dvinity na rynku nie ukazało się nic szczególnie godnego uwagi i tego faktu nie zmienia nawet premiera długo oczekiwanej gry ŚWIĄTYNIA PIERWOTNEGO ZŁA.

Zacznijmy jednak od początku. Dawno, dawno temu armia ciemności stoczyła pojedynek z magami, którzy zamknęli hordę zła w tytułowym budynku. W zależności od tego jaki charakter nadamy drużynie, warstwa fabularna ciągnie się troszeczkę inaczej (w sumie 12 róznych początków). Ja stworzyłem całkowicie neutralny team, a moim pierwszym zadaniem było wyruszenie do druida w miasteczku po zaległy raport. Ten powiedział, iż zda raport, gdy jacyś dzielni śmiałkowie opustoszą zamek na bagnach z bandytów. Następny quest prowadzi nas już do świątyni, ale po drodze można wykonać parę zadań w wiosce. Jednak wszystko sprowadza się do walki, ale o tym za chwilę.

Gra oparta jest na systemie AD&D w wersji 3.5 i na silniku (odpowiednio ulepszonym i przerobionym) mojego ulubionego, najlepszego w historii gier RPG - ARCANUM. Silniczek jest wspaniały, oferuje niebagatelna grafikę, kosztem wymagań sprzętowych. Ludzie z celeronami i bez 256 ram nie powinni po ŚPZ w ogóle sięgać, chyba że drobne skoki grafy im nie przeszkadzają. Na samym począsiu tworzymy drużynę, lub wybieramy postacie gotowe.
Maksymalnie możemy mieć 5 członków, ale zostają nam jeszcze dwa wolne oczka na postacie niezależne, które to dołączają do nas już podczas rozgrywki. W zalezności od tego jaki wybraliśmy charakter części ludzików będzie dla nas niedostępna, bo przecież człowiek praworządny, dobry - nigdy nie zaprzyjaźni się z np. chaotycznym, złym. Logiczne - prawda? Tworząc postać wybieramy jedną z siedmiu ras i jedenastu klas (nic nadzwyczajnego - niziołki, elfy, krasnale, barbarzyńcy, czarodzieje itp itd). Proces ten odbywa się w klasyczny sposób znany każdemu fanowi gier rpg.

Gdy już nasza drużyna rozwiąże parę questów trafia do nas fakt, iż rozgrywka to przebijanie się przez zastępy trolli, ghulów, zombiaków, szkieletów i innch bestii. Niektóre są szczególnie ciekawe - chociażby taki galaretowaty sześcian :). Gdy go walniemy mieczem, zachowuje się całkowicie tak jak powinna się zachowywac galareta - to trzeba zobaczyć.

Najgorsze jest to, iż gra jest w miarę trudna, fabuła rozwija się bardzo mozolnie, przez co przez jakiś czas o niej wogóle zapominamy, a gwoździem do deski jest to, iż maksymalny level to 10 (sic!). Dla mnie level 20 w BG2 był niczym, a w ARCANUM dochodziło się do 50!! Dlaczego więc mamy tak mało możliwości rozwoju? Z czego to wynika? - nie mam pojęcia:(. Kolejny minus to także mała ilośc rożnorakiego osprzętu (przynajmniej na początku - brak czegokolwiek, może ze trzy rodzaje broni i pancerzy). Wszystkie te emelementy początkowo zniechęcają go rozgrywki, a przyjęty system walki doprowadził mnie do furii. Walka przebiega w turach, toczy się wolno, a postaci łatwo giną( można je potem przywracać do życia, korzystając z usług druida). Eygląda to tak - nasza postać podchodzi do wroga i pudło, podchodzi następna i pudło, łotrzyk strzela z kuszy i....pudło. Wszyscy cały czas pudłują. Gdyby system walki był rzeczywisty z aktywna pauzą, to taki stan rzeczy by nie przeszkadzał, a tak walki są czasami nudnawe. Nie jestem wrogiem tur, ale uważam iż powinno się graczowi zostawić wybór, a nie zmuszać do stosowania tak oldschoolowych metod.
Następna sprawa to interfejs - wygląda podobnie jaj ten w Neverwinterze po naciśnięciu prawego guzika myszy, z tym że w SPZ nie ma innego, przez co rzucanie czarów, zmiana ekwipunku i wybieranie zdolności specjalnych przebiega dość nieintuicyjnie, ale po pewnym czasie da się przyzwyczaić. Cała gra jest lekko przekombinowana - mając drużynę na 3 levelu trzeba łazić i uważać, aby nie spotkać jakiejś większej grupy wrogów. Co to mam być? Na cRPG za dużo tu walki, a na Hack'n'Slash walka jest duużo za trudna i mozolna. Następny gryps związany z walką, to odpoczynek. Po przetrzebieniu drużyny chciałoby się ją wysłać w stan odpoczynku, aby zregenerowała zdrowie i czary. Tymczasem spokojny odpoczynek graniczy z cudem!! Gdziebyśmy nie odpoczywali, staje się to niemożliwe, bo od razu jesteśmy zaatakowani. Do wyboru pozostają miasta (gospody) lub bardzo niewielka i trudno dostępna liczba miejsc, gdzie możemy "się wyspać". Mocno mnie to zdenerwowało, bo nieraz musiałem się cofać o parę plansz, aby tylko odpocząć. Kolejny (ciekawe ,który już z rzędu;)) minus gry, to jej ubogość, jeżeli chodzi o lokacje - jest ich naprawdę malutko, a mapa jest z 5 razy mniejsza niż w poprzednim rpg Troiki. Mam wrażenie jakby cała ta gra była wyrwana z kontekstu - jakby była jednym aktem jakiegoś większego rpg'a. Nie wiem czemu, ale wszystko sprawia wrażenie nie tyle niedorobienia, co odwalenia roboty tylko po to, aby zarobić.
Ukazałem grę w takim złym świetle, bo zawiodła moje oczekiwania. Spodziewałem się czegoś lepszego, bardziej epickiego, czegoś co pozwoli mi zapomniec o innych, starszych erpegach. Nie jest to jednak gra najgorsza, a zważywszy na drobną recesję na rynku może się nawet bardzo podobać, szczególnie wtedy, gdy katusza na początku fabuła, jak i rozgrywka rozkręca się. Mimo wszstko, zamiast wydawać ponad 100 zł na ŚPZ polecam zakupić Icewind Dale 2 i Siege of Avalon, albo nawet stare Arcanum, bo te gry wydają się mi ciut lepsze - długo wahałem sie co wystawić, szczególnie dlatego, że prasa dobrze przyjęła ten produkt. Jak dla mnie 7+/10 :D, ale myślę, że to czy gra się komuś podoba czy nie zależy tylko od tego na co czekał. Ja czekałem na pobibcie nieśmiertelnego Fallouta i się zawiodłem, ale jeżeli ktoś nie ma sprecyzowanych oczekiwań, to może się skusić.

Teskt pochodzi z magazynu Era komputera (www.era.g.pl).Autor: Jakub Jatkiewicz